دسته: غزل

غزل 101   ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست با ما مگو به جز سخن دل نشان دوست   حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بود یا از دهان آن که شنید از دهان دوست   ای یار آشنا علم کاروان کجاست تا سر نهیم بر قدم ساربان دوست   گر زر…

غزل 100   این مطرب از کجاست که برگفت نام دوست تا جان و جامه بذل کنم بر پیام دوست   دل زنده می‌شود به امید وفای یار جان رقص می‌کند به سماع کلام دوست   تا نفخ صور بازنیاید به خویشتن هرک اوفتاد مست محبت ز جام دوست   من بعد از این اگر…

غزل 99   صبح می‌خندد و من گریه کنان از غم دوست ای دم صبح چه داری خبر از مقدم دوست   بر خودم گریه همی‌آید و بر خنده تو تا تبسم چه کنی بی‌خبر از مبسم دوست   ای نسیم سحر از من به دلارام بگوی که کسی جز تو ندانم که بود محرم…