دسته: سعدی

غزل 160 حدیث عشق به طومار در نمی‌گنجد بیان دوست به گفتار در نمی‌گنجد   سماع انس که دیوانگان از آن مستند به سمع مردم هشیار در نمی‌گنجد   میسرت نشود عاشقی و مستوری ورع به خانه خمار در نمی‌گنجد   چنان فراخ نشستست یار در دل تنگ که بیش زحمت اغیار در نمی‌گنجد  …

غزل 350 من ایستاده‌ام اینک به خدمتت مشغول مرا از آن چه که خدمت قبول یا نه قبول   نه دست با تو درآویختن نه پای گریز نه احتمال فراق و نه اختیار وصول   کمند عشق نه بس بود زلف مفتولت که روی نیز بکردی ز دوستان مفتول   من آنم ار تو نه…

غزل 349 بی‌دل گمان مبر که نصیحت کند قبول من گوش استماع ندارم لمن یقول   تا عقل داشتم نگرفتم طریق عشق جایی دلم برفت که حیران شود عقول   آخر نه دل به دل رود انصاف من بده چون است من به وصل تو مشتاق و تو ملول   یک دم نمی‌رود که نه…