دسته: غزل

غزل 104   مرا تو غایت مقصودی از جهان ای دوست هزار جان عزیزت فدای جان ای دوست   چنان به دام تو الفت گرفت مرغ دلم که یاد می‌نکند عهد آشیان ای دوست   گرم تو در نگشایی کجا توانم رفت به راستان که بمیرم بر آستان ای دوست   دلی شکسته و جانی…

غزل 103   ز حد گذشت جدایی میان ما ای دوست بیا بیا که غلام توام بیا ای دوست   اگر جهان همه دشمن شود ز دامن تو به تیغ مرگ شود دست من رها ای دوست   سرم فدای قفای ملامتست چه باک گرم بود سخن دشمن از قفا ای دوست   به ناز…

غزل 102   تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست بوسی به کام دل ندهی بر دهان دوست   دانی حیات کشته شمشیر عشق چیست سیبی گزیدن از رخ چون بوستان دوست   بر ماجرای خسرو و شیرین قلم کشید شوری که در میان منست و میان دوست   خصمی که تیر کافرش اندر غزا…