دسته: غزل

غزل 98   گفتم مگر به خواب ببینم خیال دوست اینک علی الصباح نظر بر جمال دوست   مردم هلال عید بدیدند و پیش ما عیدست و آنک ابروی همچون هلال دوست   ما را دگر به سرو بلند التفات نیست از دوستی قامت بااعتدال دوست   زان بیخودم که عاشق صادق نباشدش پروای نفس…

غزل 97   صبحی مبارکست نظر بر جمال دوست بر خوردن از درخت امید وصال دوست   بختم نخفته بود که از خواب بامداد برخاستم به طالع فرخنده فال دوست   از دل برون شو ای غم دنیا و آخرت یا خانه جای رخت بود یا مجال دوست   خواهم که بیخ صحبت اغیار برکنم…

غزل 96   ز هر چه هست گزیرست و ناگزیر از دوست به قول هر که جهان مهر برمگیر از دوست   به بندگی و صغیری گرت قبول کند سپاس دار که فضلی بود کبیر از دوست   به جای دوست گرت هر چه در جهان بخشند رضا مده که متاعی بود حقیر از دوست…