دسته: شعرا

غزل 167 گر از جفای تو روزی دلم بیازارد کمند شوق کشانم به صلح بازآرد   ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد   دلی عجب نبود گر بسوخت کآتش تیز چه جای موم که پولاد در گداز آرد   تویی که گر بخرامد درخت قامت تو…

غزل 166 هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد   روزی اندر خاکت افتم ور به بادم می‌رود سر کان که در پای تو میرد جان به شیرینی سپارد   من نه آن صورت پرستم کز تمنای تو مستم هوش من دانی…

غزل 165 که می‌رود به شفاعت که دوست بازآرد که عیش خلوت بی او کدورتی دارد   که را مجال سخن گفتنست به حضرت او مگر نسیم صبا کاین پیام بگزارد   ستیزه بردن با دوستان همین مثلست که تشنه چشمه حیوان به گل بینبارد   مرا که گفت دل از یار مهربان بردار به…