دسته: شعرا

غزل 31   چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت که یک دم از تو نظر بر نمی‌توان انداخت   بلای غمزه نامهربان خون خوارت چه خون که در دل یاران مهربان انداخت   ز عقل و عافیت آن روز بر کران ماندم که روزگار حدیث تو در میان انداخت   نه باغ…

شماره 512 صبر مرا آینه بیماریست آینه عاشق غمخواریست   درد نباشد ننماید صبور که دل او روشن یا تاریست   آینه جویی‌ست نشان جمال که رخم از عیب و کلف عاریست   ور کلفی باشد عاریتیست قابل داروست و تب افشاریست   آینه رنج ز فرعون دور کان رخ او رنگی و زنگاریست  …

شماره 511 همچو گل سرخ برو دست دست همچو میی خلق ز تو مست مست   بازوی تو قوس خدا یافت یافت تیر تو از چرخ برون جست جست   غیرت تو گفت برو راه نیست رحمت تو گفت بیا هست هست   لطف تو دریاست و منم ماهیش غیرت تو ساخت مرا شست شست…