دسته: شعرا

شماره 510 باز به بط گفت که صحرا خوشست گفت شبت خوش که مرا جا خوشست   سر بنهم من که مرا سر خوشست راه تو پیما که سرت ناخوشست   گر چه که تاریک بود مسکنم در نظر یوسف زیبا خوشست   دوست چو در چاه بود چه خوشست دوست چو بالاست به بالا…

شماره 509 مرغ دلم باز پریدن گرفت طوطی جان قند چریدن گرفت   اشتر دیوانه سرمست من سلسله عقل دریدن گرفت   جرعه آن باده بی‌زینهار بر سر و بر دیده دویدن گرفت   شیر نظر با سگ اصحاب کهف خون مرا باز خوریدن گرفت   باز در این جوی روان گشت آب بر لب…

غزل 30   هر که خصم اندر او کمند انداخت به مراد ویش بباید ساخت   هر که عاشق نبود مرد نشد نقره فایق نگشت تا نگداخت   هیچ مصلح به کوی عشق نرفت که نه دنیا و آخرت درباخت   آن چنانش به ذکر مشغولم که ندانم به خویشتن پرداخت   همچنان شکر عشق…