دسته: شعرا

غزل 33   کهن شود همه کس را به روزگار ارادت مگر مرا که همان عشق اولست و زیادت   گرم جواز نباشد به پیشگاه قبولت کجا روم که نمیرم بر آستان عبادت   مرا به روز قیامت مگر حساب نباشد که هجر و وصل تو دیدم چه جای موت و اعادت   شنیدمت که…

شماره 513 کیست در این شهر که او مست نیست کیست در این دور کز این دست نیست   کیست که از دمدمه روح قدس حامله چون مریم آبست نیست   کیست که هر ساعت پنجاه بار بسته آن طره چون شست نیست   چیست در آن مجلس بالای چرخ از می و شاهد که…

غزل 32   معلمت همه شوخی و دلبری آموخت جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت   غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم که کید سحر به ضحاک و سامری آموخت   تو بت چرا به معلم روی که بتگر چین به چین زلف تو آید به بتگری آموخت   هزار بلبل دستان…