دسته: شعرا

غزل 227 آخر ای سنگدل سیم زنخدان تا چند تو ز ما فارغ و ما از تو پریشان تا چند   خار در پای گل از دور به حسرت دیدن تشنه بازآمدن از چشمه حیوان تا چند   گوش در گفتن شیرین تو واله تا کی چشم در منظر مطبوع تو حیران تا چند  …

غزل 226 درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند   حریف مجلس ما خود همیشه دل می‌برد علی الخصوص که پیرایه‌ای بر او بستند   کسان که در رمضان چنگ می‌شکستندی نسیم گل بشنیدند و توبه بشکستند   بساط سبزه لگدکوب شد به پای نشاط ز بس که…

غزل 225 اینان مگر ز رحمت محض آفریده‌اند کآرام جان و انس دل و نور دیده‌اند   لطف آیتی‌ست در حق اینان و کبر و ناز پیراهنی که بر قد ایشان بریده‌اند   آید هنوزشان ز لب لعل بوی شیر شیرین لبان نه شیر که شکر مزیده‌اند   پندارم آهوان تتارند مشک ریز لیکن به…