دسته: شعرا

غزل 230 شاید این طلعت میمون که به فالش دارند در دل اندیشه و در دیده خیالش دارند   که در آفاق چنین روی دگر نتوان دید یا مگر آینه در پیش جمالش دارند   عجب از دام غمش گر بجهد مرغ دلی این همه میل که با دانه خالش دارند   نازنینی که سر…

غزل 229 پیش رویت دگران صورت بر دیوارند نه چنین صورت و معنی که تو داری دارند   تا گل روی تو دیدم همه گل‌ها خارند تا تو را یار گرفتم همه خلق اغیارند   آن که گویند به عمری شب قدری باشد مگر آنست که با دوست به پایان آرند   دامن دولت جاوید…

غزل 228 کاروان می‌رود و بار سفر می‌بندند تا دگربار که بیند که به ما پیوندند   خیلتاشان جفاکار و محبان ملول خیمه را همچو دل از صحبت ما برکندند   آن همه عشوه که در پیش نهادند و غرور عاقبت روز جدایی پس پشت افکندند   طمع از دوست نه این بود و توقع…