دسته: شعرا

غزل 269 آنکه مرا آرزوست دیر میسر شود وینچه مرا در سرست عمر در این سر شود   تا تو نیایی به فضل رفتن ما باطلست ور به مثل پای سعی در طلبت سر شود   برق جمالی بجست خرمن خلقی بسوخت زان همه آتش نگفت دود دلی برشود   ای نظر آفتاب هیچ زیان…

غزل 268 ای ساربان آهسته رو کآرام جانم می‌رود وآن دل که با خود داشتم با دلستانم می‌رود   من مانده‌ام مهجور از او بیچاره و رنجور از او گویی که نیشی دور از او در استخوانم می‌رود   گفتم به نیرنگ و فسون پنهان کنم ریش درون پنهان نمی‌ماند که خون بر آستانم می‌رود…

غزل 267 سروبالایی به صحرا می‌رود رفتنش بین تا چه زیبا می‌رود   تا کدامین باغ از او خرمترست کاو به رامش کردن آنجا می‌رود   می‌رود در راه و در اجزای خاک مرده می‌گوید مسیحا می‌رود   این چنین بیخود نرفتی سنگدل گر بدانستی چه بر ما می‌رود   اهل دل را گو نگه…