دسته: شعرا

غزل 102   تا دست‌ها کمر نکنی بر میان دوست بوسی به کام دل ندهی بر دهان دوست   دانی حیات کشته شمشیر عشق چیست سیبی گزیدن از رخ چون بوستان دوست   بر ماجرای خسرو و شیرین قلم کشید شوری که در میان منست و میان دوست   خصمی که تیر کافرش اندر غزا…

غزل 101   ای پیک پی خجسته که داری نشان دوست با ما مگو به جز سخن دل نشان دوست   حال از دهان دوست شنیدن چه خوش بود یا از دهان آن که شنید از دهان دوست   ای یار آشنا علم کاروان کجاست تا سر نهیم بر قدم ساربان دوست   گر زر…

شماره 564 همی‌بینیم ساقی را که گرد جام می‌گردد ز زر پخته بویی بر که سیم اندام می‌گردد   دگر دل دل نمی‌باشد دگر جان می‌نیارامد که آن ماه دل و جان‌ها به گرد بام می‌گردد   چو خرمن کرد ماه ما بر آن شد تا بسوزاند چو پخته کرد جان‌ها را به گرد خام…