دسته: غزل

غزل 107   صبحدم خاکی به صحرا برد باد از کوی دوست بوستان در عنبر سارا گرفت از بوی دوست   دوست گر با ما بسازد دولتی باشد عظیم ور نسازد می‌بباید ساختن با خوی دوست   گر قبولم می‌کند مملوک خود می‌پرورد ور براند پنجه نتوان کرد با بازوی دوست   هر که را…

غزل 106   شادی به روزگار گدایان کوی دوست بر خاک ره نشسته به امید روی دوست   گفتم به گوشه‌ای بنشینم ولی دلم ننشیند از کشیدن خاطر به سوی دوست   صبرم ز روی دوست میسر نمی‌شود دانی طریق چیست تحمل ز خوی دوست   ناچار هر که دل به غم روی دوست داد…

غزل 105   آب حیات من است خاک سر کوی دوست گر دو جهان خرمیست ما و غم روی دوست   ولوله در شهر نیست جز شکن زلف یار فتنه در آفاق نیست جز خم ابروی دوست   داروی مشتاق چیست زهر ز دست نگار مرهم عشاق چیست زخم ز بازوی دوست   دوست به…