دسته: شعرا

غزل 248 شوخی مکن ای یار که صاحب نظرانند بیگانه و خویش از پس و پیشت نگرانند   کس نیست که پنهان نظری با تو ندارد من نیز بر آنم که همه خلق بر آنند   اهل نظرانند که چشمی به ارادت با روی تو دارند و دگر بی بصرانند   هر کس غم دین…

غزل 247 با دوست باش گر همه آفاق دشمنند کاو مرهم است اگر دگران نیش می‌زنند   ای صورتی که پیش تو خوبان روزگار همچون طلسم پای خجالت به دامنند   یک بامداد اگر بخرامی به بوستان بینی که سرو را ز لب جوی برکنند   تلخ است پیش طایفه‌ای جور خوبروی از معتقد شنو…

غزل 246 دلبرا پیش وجودت همه خوبان عدمند سروران بر در سودای تو خاک قدمند   شهری اندر هوست سوخته در آتش عشق خلقی اندر طلبت غرقه دریای غمند   خون صاحب نظران ریختی ای کعبه حسن قتل اینان که روا داشت که صید حرمند   صنم اندر بلد کفر پرستند و صلیب زلف و…