دسته: شعرا

غزل 251 اگر تو برشکنی دوستان سلام کنند که جور قاعده باشد که بر غلام کنند   هزار زخم پیاپی گر اتفاق افتد ز دست دوست نشاید که انتقام کنند   به تیغ اگر بزنی بی‌دریغ و برگردی چو روی باز کنی بازت احترام کنند   مرا کمند میفکن که خود گرفتارم لویشه بر سر…

غزل 250 خوبرویان جفاپیشه وفا نیز کنند به کسان درد فرستند و دوا نیز کنند   پادشاهان ملاحت چو به نخجیر روند صید را پای ببندند و رها نیز کنند   نظری کن به من خسته که ارباب کرم به ضعیفان نظر از بهر خدا نیز کنند   عاشقان را ز بر خویش مران تا…

غزل 249 این جا شکری هست که چندین مگسانند یا بوالعجبی کاین همه صاحب هوسانند   بس در طلبت سعی نمودیم و نگفتی کاین هیچ کسان در طلب ما چه کسانند   ای قافله سالار چنین گرم چه رانی آهسته که در کوه و کمر بازپسانند   صد مشعله افروخته گردد به چراغی این نور…