دسته: غزل

غزل 234 آفتاب از کوه سر بر می‌زند ماهروی انگشت بر در می‌زند   آن کمان ابرو که تیر غمزه‌اش هر زمانی صید دیگر می‌زند   دست و ساعد می‌کشد درویش را تا نپنداری که خنجر می‌زند   یاسمین بویی که سرو قامتش طعنه بر بالای عرعر می‌زند   روی و چشمی دارم اندر مهر…

غزل 233 روندگان مقیم از بلا نپرهیزند گرفتگان ارادت به جور نگریزند   امیدواران دست طلب ز دامن دوست اگر فروگسلانند در که آویزند   مگر تو روی بپوشی و گر نه ممکن نیست که اهل معرفت از تو نظر بپرهیزند   نشان من به سر کوی می‌فروشان ده من از کجا و کسانی که…

غزل 232 دو چشم مست تو کز خواب صبح برخیزند هزار فتنه به هر گوشه‌ای برانگیزند   چگونه انس نگیرند با تو آدمیان که از لطافت خوی تو وحش نگریزند   چنان که در رخ خوبان حلال نیست نظر حلال نیست که از تو نظر بپرهیزند   غلام آن سر و پایم که از لطافت…