دسته: غزل

غزل 38   چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه‌انگیزت دریغا بوسه چندی بر زنخدان دلاویزت   خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی سپر انداخت عقل از دست ناوک‌های خونریزت   برآمیزی و بگریزی و بنمایی و بربایی فغان از قهر لطف اندود و زهر شکرآمیزت   لب شیرینت ار شیرین…

غزل 37   مپندار از لب شیرین عبارت که کامی حاصل آید بی مرارت   فراق افتد میان دوستداران زیان و سود باشد در تجارت   یکی را چون ببینی کشته دوست به دیگر دوستانش ده بشارت   ندانم هیچ کس در عهد حسنت که بادل باشد الا بی بصارت   مرا آن گوشه چشم…

غزل 36   بنده وار آمدم به زنهارت که ندارم سلاح پیکارت   متفق می‌شوم که دل ندهم معتقد می‌شوم دگربارت   مشتری را بهای روی تو نیست من بدین مفلسی خریدارت   غیرتم هست و اقتدارم نیست که بپوشم ز چشم اغیارت   گر چه بی طاقتم چو مور ضعیف می‌کشم نفس و می‌کشم…