دسته: سعدی

غزل 152 بیا که نوبت صلح است و دوستی و عنایت به شرط آن که نگوییم از آن چه رفت حکایت   بر این یکی شده بودم که گرد عشق نگردم قضای عشق درآمد بدوخت چشم درایت   ملامت من مسکین کسی کند که نداند که عشق تا به چه حد است و حسن تا…

غزل 151 گر جان طلبی فدای جانت سهلست جواب امتحانت   سوگند به جانت ار فروشم یک موی به هر که در جهانت   با آن که تو مهر کس نداری کس نیست که نیست مهربانت   وین سر که تو داری ای ستمکار بس سر برود بر آستانت   بس فتنه که در زمین…

غزل 150 خوش می‌روی به تنها تن‌ها فدای جانت مدهوش می‌گذاری یاران مهربانت   آیینه‌ای طلب کن تا روی خود ببینی وز حسن خود بماند انگشت در دهانت   قصد شکار داری یا اتفاق بستان عزمی درست باید تا می‌کشد عنانت   ای گلبن خرامان با دوستان نگه کن تا بگذرد نسیمی بر ما ز…