دسته: سعدی

غزل 155 زان گه که بر آن صورت خوبم نظر افتاد از صورت بی طاقتیم پرده برافتاد   گفتیم که عقل از همه کاری به درآید بیچاره فروماند چو عشقش به سر افتاد   شمشیر کشیدست نظر بر سر مردم چون پای بدارم که ز دستم سپر افتاد   در سوخته پنهان نتوان داشتن آتش…

غزل 154 جان من! جان من فدای تو باد هیچت از دوستان نیاید یاد   می روی و التفات می‌نکنی سرو هرگز چنین نرفت آزاد   آفرین خدای بر پدری که تو پرورد و مادری که تو زاد   بخت نیکت به منتهای امید برساناد و چشم بد مرساد   تا چه کرد آن که…

غزل 153  سر تسلیم نهادیم به حکم و رایت تا چه اندیشه کند رای جهان آرایت   تو به هر جا که فرود آمدی و خیمه زدی کس دیگر نتواند که بگیرد جایت   همچو مستسقی بر چشمه نوشین زلال سیر نتوان شدن از دیدن مهرافزایت   روزگاریست که سودای تو در سر دارم مگرم…