دسته: سعدی

غزل 168 کس این کند که دل از یار خویش بردارد مگر کسی که دل از سنگ سختتر دارد   که گفت من خبری دارم از حقیقت عشق دروغ گفت گر از خویشتن خبر دارد   اگر نظر به دو عالم کند حرامش باد که از صفای درون با یکی نظر دارد   هلاک ما…

غزل 167 گر از جفای تو روزی دلم بیازارد کمند شوق کشانم به صلح بازآرد   ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد   دلی عجب نبود گر بسوخت کآتش تیز چه جای موم که پولاد در گداز آرد   تویی که گر بخرامد درخت قامت تو…

غزل 166 هر که چیزی دوست دارد جان و دل بر وی گمارد هر که محرابش تو باشی سر ز خلوت برنیارد   روزی اندر خاکت افتم ور به بادم می‌رود سر کان که در پای تو میرد جان به شیرینی سپارد   من نه آن صورت پرستم کز تمنای تو مستم هوش من دانی…