دسته: سعدی

غزل 171 مگر نسیم سحر بوی یار من دارد که راحت دل امیدوار من دارد   به پای سرو درافتاده‌اند لاله و گل مگر شمایل قد نگار من دارد   نشان راه سلامت ز من مپرس که عشق زمام خاطر بی‌اختیار من دارد   گلا و تازه بهارا تویی که عارض تو طراوت گل و…

غزل 170 غلام آن سبک روحم که با من سر گران دارد جوابش تلخ و پنداری شکر زیر زبان دارد   مرا گر دوستی با او به دوزخ می‌برد شاید به نقد اندر بهشتست آن که یاری مهربان دارد   کسی را کاختیاری هست و محبوبی و مشروبی مراد از بخت و حظ از عمر…

غزل 169 تو را ز حال پریشان ما چه غم دارد اگر چراغ بمیرد صبا چه غم دارد   تو را که هر چه مرادست می‌رود از پیش ز بی مرادی امثال ما چه غم دارد   تو پادشاهی گر چشم پاسبان همه شب به خواب درنرود پادشا چه غم دارد   خطاست این که…