دسته: شعرا

غزل 139 دلم از دست غمت دامن صحرا بگرفت غمت از سر ننهم گر دلت از ما بگرفت   خال مشکین تو از بنده چرا در خط شد مگر از دود دلم روی تو سودا بگرفت   دوش چون مشعله شوق تو بگرفت وجود سایه‌ای در دلم انداخت که صد جا بگرفت   به دم…

غزل 138 عشق در دل ماند و یار از دست رفت دوستان دستی که کار از دست رفت   ای عجب گر من رسم در کام دل کی رسم چون روزگار از دست رفت   بخت و رای و زور و زر بودم دریغ کاندر این غم هر چهار از دست رفت   عشق و…

غزل 137 کیست آن لعبت خندان که پری وار برفت که قرار از دل دیوانه به یک بار برفت   باد بوی گل رویش به گلستان آورد آب گلزار بشد رونق عطار برفت   صورت یوسف نادیده صفت می‌کردیم چون بدیدیم زبان سخن از کار برفت   بعد از این عیب و ملامت نکنم مستان…