دسته: شعرا

غزل 188   به حدیث درنیایی که لبت شکر نریزد نچمی که شاخ طوبی به ستیزه برنریزد   هوس تو هیچ طبعی نپزد که سر نبازد ز پی تو هیچ مرغی نپرد که پر نریزد   دلم از غمت زمانی نتواند ار ننالد مژه یک دم آب حسرت نشکیبد ار نریزد   که نه من…

غزل 187   هشیار کسی باید کز عشق بپرهیزد وین طبع که من دارم با عقل نیامیزد   آن کس که دلی دارد آراسته معنی گر هر دو جهان باشد در پای یکی ریزد   گر سیل عقاب آید شوریده نیندیشد ور تیر بلا بارد دیوانه نپرهیزد   آخر نه منم تنها در بادیه سودا…

غزل 186   بگذشت و بازم آتش در خرمن سکون زد دریای آتشینم در دیده موج خون زد   خود کرده بود غارت عشقش حوالی دل بازم به یک شبیخون بر ملک اندرون زد   دیدار دلفروزش در پایم ارغوان ریخت گفتار جان فزایش در گوشم ارغنون زد   دیوانگان خود را می‌بست در سلاسل…