دسته: شعرا

غزل 185   کسی به عیب من از خویشتن نپردازد که هر که می‌نگرم با تو عشق می‌بازد   فرشته‌ای تو بدین روشنی نه آدمیی نه آدمیست که بر تو نظر نیندازد   نه آدمی که اگر آهنین بود شخصی در آفتاب جمالت چو موم بگدازد   چنین پسر که تویی راحت روان پدر سزد…

غزل 184   دلم دل از هوس یار بر نمی‌گیرد طریق مردم هشیار بر نمی‌گیرد   بلای عشق خدایا ز جان ما برگیر که جان من دل از این کار بر نمی‌گیرد   همی‌گدازم و می‌سازم و شکیباییست که پرده از سر اسرار بر نمی‌گیرد   وجود خسته من زیر بار جور فلک جفای یار…

غزل 183   کدام چاره سگالم که با تو درگیرد کجا روم که دل من دل از تو برگیرد   ز چشم خلق فتادم هنوز و ممکن نیست که چشم شوخ من از عاشقی حذر گیرد   دل ضعیف مرا نیست زور بازوی آن که پیش تیر غمت صابری سپر گیرد   چو تلخ عیشی…