دسته: شعرا

غزل 254 اخترانی که به شب در نظر ما آیند پیش خورشید محال است که پیدا آیند   همچنین پیش وجودت همه خوبان عدمند گر چه در چشم خلایق همه زیبا آیند   مردم از قاتل عمدا بگریزند به جان پاکبازان بر شمشیر تو عمدا آیند   تا ملامت نکنی طایفه رندان را که جمال…

غزل 253 به بوی آن که شبی در حرم بیاسایند هزار بادیه سهلست اگر بپیمایند   طریق عشق جفا بردن است و جانبازی دگر چه چاره که با زورمند برنایند   اگر به بام برآید ستاره پیشانی چو ماه عید به انگشت‌هاش بنمایند   در گریز نبسته‌ست لیکن از نظرش کجا روند اسیران که بند…

غزل 252 نشاید که خوبان به صحرا روند همه کس شناسند و هر جا روند   حلالست رفتن به صحرا ولیک نه انصاف باشد که بی ما روند   نباید دل از دست مردم ربود چو خواهند جایی که تنها روند   که بپسندد از باغبانان گل که از بانگ بلبل به سودا روند  …