دسته: شعرا

غزل 302 به فلک می‌رسد از روی چو خورشید تو نور قل هو الله احد چشم بد از روی تو دور   آدمی چون تو در آفاق نشان نتوان داد بلکه در جنت فردوس نباشد چو تو حور   حور فردا که چنین روی بهشتی بیند گرش انصاف بود معترف آید به قصور   شب…

غزل 301 هر شب اندیشه دیگر کنم و رای دگر که من از دست تو فردا بروم جای دگر   بامدادان که برون می‌نهم از منزل پای حسن عهدم نگذارد که نهم پای دگر   هر کسی را سر چیزی و تمنای کسیست ما به غیر از تو نداریم تمنای دگر   زان که هرگز…

غزل 300 یار آن بود که صبر کند بر جفای یار ترک رضای خویش کند در رضای یار   گر بر وجود عاشق صادق نهند تیغ بیند خطای خویش و نبیند خطای یار   یار از برای نفس گرفتن طریق نیست ما نفس خویشتن بکشیم از برای یار   یاران شنیده‌ام که بیابان گرفته‌اند بی‌طاقت…