دسته: شعرا

غزل 299 ای صبر پای دار که پیمان شکست یار کارم ز دست رفت و نیامد به دست یار   برخاست آهم از دل و در خون نشست چشم یا رب ز من چه خاست که بی من نشست یار   در عشق یار نیست مرا صبر و سیم و زر لیک آب چشم و…

غزل 298 شرط است جفا کشیدن از یار خمر است و خمار و گلبن و خار   من معتقدم که هر چه گویی شیرین بود از لب شکربار   پیش دگری نمی‌توان رفت از تو به تو آمدم به زنهار   عیبت نکنم اگر بخندی بر من چو بگریم از غمت زار   شک نیست…

غزل 297 زنده کدام است بر هوشیار آن که بمیرد به سر کوی یار   عاشق دیوانه سرمست را پند خردمند نیاید به کار   سر که به کشتن بنهی پیش دوست به که به گشتن بنهی در دیار   ای که دلم بردی و جان سوختی در سر سودای تو شد روزگار   شربت…