دسته: شعرا

شماره 568 چو آمد روی مه رویم چه باشد جان که جان باشد چو دیدی روز روشن را چه جای پاسبان باشد   برای ماه و هنجارش که تا برنشکند کارش تو لطف آفتابی بین که در شب‌ها نهان باشد   دلا بگریز از این خانه که دلگیرست و بیگانه به گلزاری و ایوانی که…

غزل 119   هر چه خواهی کن که ما را با تو روی جنگ نیست پنجه بر زورآوران انداختن فرهنگ نیست   در که خواهم بستن آن دل کز وصالت برکنم چون تو در عالم نباشد ور نه عالم تنگ نیست   شاهد ما را نه هر چشمی چنان بیند که هست صنع را آیینه‌ای…

غزل 118   جان ندارد هر که جانانیش نیست تنگ عیشست آن که بستانیش نیست   هر که را صورت نبندد سر عشق صورتی دارد ولی جانیش نیست   گر دلی داری به دلبندی بده ضایع آن کشور که سلطانیش نیست   کامران آن دل که محبوبیش هست نیکبخت آن سر که سامانیش نیست  …