دسته: شعرا

غزل 329 خوش است درد که باشد امید درمانش دراز نیست بیابان که هست پایانش   نه شرط عشق بود با کمان ابروی دوست که جان سپر نکنی پیش تیربارانش   عدیم را که تمنای بوستان باشد ضرورت است تحمل ز بوستانبانش   وصال جان جهان یافتن حرامش باد که التفات بود بر جهان و…

غزل 328 رها نمی‌کند ایام در کنار منش که داد خود بستانم به بوسه از دهنش   همان کمند بگیرم که صید خاطر خلق بدان همی‌کند و درکشم به خویشتنش   ولیک دست نیارم زدن در آن سر زلف که مبلغی دل خلق است زیر هر شکنش   غلام قامت آن لعبتم که بر قد…

غزل 327 چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنش چشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش   تا چه خواهد کرد با من دور گیتی زین دو کار دست او در گردنم یا خون من در گردنش   هر که معلومش نمی‌گردد که زاهد را که کشت گو سرانگشتان شاهد بین و رنگ ناخنش  …