دسته: شعرا

غزل 145 آفرین خدای بر جانت که چه شیرین لبست و دندانت   هر که را گم شدست یوسف دل گو ببین در چه زنخدانت   فتنه در پارس بر نمی‌خیزد مگر از چشم‌های فتانت   سرو اگر نیز آمدی و شدی نرسیدی بگرد جولانت   شب تو روز دیگران باشد کآفتابست در شبستانت  …

غزل 144 ای که رحمت می‌نیاید بر منت آفرین بر جان و رحمت بر تنت   قامتت گویم که دلبندست و خوب یا سخن یا آمدن یا رفتنت   شرمش از روی تو باید آفتاب کاندرآید بامداد از روزنت   حسن اندامت نمی‌گویم به شرح خود حکایت می‌کند پیراهنت   ای که سر تا پایت…

غزل 143 این که تو داری قیامتست نه قامت وین نه تبسم که معجزست و کرامت   هر که تماشای روی چون قمرت کرد سینه سپر کرد پیش تیر ملامت   هر شب و روزی که بی تو می‌رود از عمر بر نفسی می‌رود هزار ندامت   عمر نبود آن چه غافل از تو نشستم…