دسته: شعرا

غزل 148 چو نیست راه برون آمدن ز میدانت ضرورتست چو گوی احتمال چوگانت   به راستی که نخواهم بریدن از تو امید به دوستی که نخواهم شکست پیمانت   گرم هلاک پسندی ورم بقا بخشی به هر چه حکم کنی نافذست فرمانت   اگر تو عید همایون به عهد بازآیی بخیلم ار نکنم خویشتن…

غزل 147 جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت مویی نفروشم به همه ملک جهانت   شیرینتر از این لب نشنیدم که سخن گفت تو خود شکری یا عسلست آب دهانت   یک روز عنایت کن و تیری به من انداز باشد که تفرج بکنم دست و کمانت   گر راه بگردانی و…

غزل 146 ای جان خردمندان گوی خم چوگانت بیرون نرود گویی کافتاد به میدانت   روز همه سر بر کرد از کوه و شب ما را سر بر نکند خورشید الا ز گریبانت   جان در تن مشتاقان از ذوق به رقص آید چون باد بجنباند شاخی ز گلستانت   دیوار سرایت را نقاش نمی‌باید…