دسته: شعرا

غزل 161 کس این کند که ز یار و دیار برگردد کند هرآینه چون روزگار برگردد   تنکدلی که نیارد کشید زحمت گل ملامتش نکنند ار ز خار برگردد   به جنگ خصم کسی کز حیل فروماند ضرورتست که بیچاره وار برگردد   به آب تیغ اجل تشنه است مرغ دلم که نیم کشته به…

غزل 159 نه آن شبست که کس در میان ما گنجد به خاک پایت اگر ذره در هوا گنجد   کلاه ناز و تکبر بنه کمر بگشای که چون تو سرو ندیدم که در قبا گنجد   ز من حکایت هجران مپرس در شب وصل عتاب کیست که در خلوت رضا گنجد   مرا شکر…

غزل 158 مویت رها مکن که چنین بر هم اوفتد کآشوب حسن روی تو در عالم اوفتد   گر در خیال خلق پری وار بگذری فریاد در نهاد بنی آدم اوفتد   افتاده تو شد دلم ای دوست دست گیر در پای مفکنش که چنین دل کم اوفتد   در رویت آن که تیغ نظر…