دسته: شعرا

غزل 50   عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست کان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست   هر که با شاهد گلروی به خلوت بنشست نتواند ز سر راه ملامت برخاست   که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق که نه اندر عقبش گرد ندامت برخاست   عشق غالب شد و از…

شماره 526 ای لولیان ای لولیان یک لولیی دیوانه شد طشتش فتاد از بام ما نک سوی مجنون خانه شد   می‌گشت گرد حوض او چون تشنگان در جست و جو چون خشک نانه ناگهان در حوض ما ترنانه شد   ای مرد دانشمند تو دو گوش از این بربند تو مشنو تو این افسون…

غزل 49   خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست راحت جان و شفای دل بیمار آنجاست   من در این جای همین صورت بی‌جانم و بس دلم آنجاست که آن دلبر عیار آنجاست   تنم اینجاست سقیم و دلم آنجاست مقیم فلک اینجاست ولی کوکب سیار آنجاست   آخر ای باد صبا بویی اگر…