دسته: مسعود سعد سلمان

قصیده شماره 11 چو مردمان شب دیرنده عزم خواب کنند همه خزانهٔ اسرار من خراب کنند نقاب شرم چو لاله ز روی بردارند چو ماه و مهر سر و روی در نقاب کنند رخم ز چشمم هم چهرهٔ تذرو شود چو تیره شب را هم‌گونهٔ غراب کنند تنم به تیغ قضا طعمهٔ هزبر نهند دلم…

قصیده شماره 12 دلم ز انده بی‌حد همی نیاساید تنم ز رنج فراوان همی بفرساید بخار حسرت چون بر شود ز دل به سرم ز دیدگانم باران غم فرود آید ز بس غمان که بدیدم چنان شدم که مرا ازین پس ایچ غمی پیش چشم نگراید دو چشم من رخ من زرد دید نتوانست از…

قصیده شماره 13 دوال رحلت چون بر زدم به کوس سفر جز از ستاره ندیدم بر آسمان لشکر چو حاجبان زمی از شب سیاه پوشیده چو بندگان ز مجره سپهر بسته کمر به هست و نیست در آرد عنان من در مشت چو دو فریشته‌ام از دو سو قضا و قدر مباش و باش ز…