دسته: سعدی

غزل 131 دوشم آن سنگ دل پریشان داشت یار دل برده دست بر جان داشت   دیده در می‌فشاند در دامن گوییا آستین مرجان داشت   اندرونم ز شوق می‌سوزد ور ننالیدمی چه درمان داشت   می‌نپنداشتم که روز شود تا بدیدم سحر که پایان داشت   در باغ بهشت بگشودند باد گویی کلید رضوان…

غزل 130   دوش دور از رویت ای جان جانم از غم تاب داشت ابر چشمم بر رخ از سودای دل سیلاب داشت   در تفکر عقل مسکین پایمال عشق شد با پریشانی دل شوریده چشم (چشمم) خواب داشت   کوس غارت زد فراقت گرد شهرستان دل شحنه عشقت سرای عقل در طبطاب داشت   نقش نامت…

غزل 129   خسرو آنست که در صحبت او شیرینیست در بهشتست که همخوابه حورالعینیست   دولت آنست که امکان فراغت باشد تکیه بر بالش بی دوست نه بس تمکینیست   همه عالم صنم چین به حکایت گویند صنم ماست که در هر خم زلفش چینیست   روی اگر باز کند حلقه سیمین در گوش…