دسته: سعدی

غزل 149 چه لطیفست قبا بر تن چون سرو روانت آه اگر چون کمرم دست رسیدی به میانت   در دلم هیچ نیاید مگر اندیشه وصلت تو نه آنی که دگر کس بنشیند به مکانت   گر تو خواهی که یکی را سخن تلخ بگویی سخن تلخ نباشد چو برآید به دهانت   نه من…

غزل 148 چو نیست راه برون آمدن ز میدانت ضرورتست چو گوی احتمال چوگانت   به راستی که نخواهم بریدن از تو امید به دوستی که نخواهم شکست پیمانت   گرم هلاک پسندی ورم بقا بخشی به هر چه حکم کنی نافذست فرمانت   اگر تو عید همایون به عهد بازآیی بخیلم ار نکنم خویشتن…

غزل 147 جان و تنم ای دوست فدای تن و جانت مویی نفروشم به همه ملک جهانت   شیرینتر از این لب نشنیدم که سخن گفت تو خود شکری یا عسلست آب دهانت   یک روز عنایت کن و تیری به من انداز باشد که تفرج بکنم دست و کمانت   گر راه بگردانی و…