دسته: سعدی

غزل 177 هر گه که بر من آن بت عیار بگذرد صد کاروان عالم اسرار بگذرد   مست شراب و خواب و جوانی و شاهدی هر لحظه پیش مردم هشیار بگذرد   هر گه که بگذرد بکشد دوستان خویش وین دوست منتظر که دگربار بگذرد   گفتم به گوشه‌ای بنشینم چو عاقلان دیوانه‌ام کند چو…

غزل 176 آن کیست کاندر رفتنش صبر از دل ما می‌برد ترک از خراسان آمدست از پارس یغما می‌برد   شیراز مشکین می‌کند چون ناف آهوی ختن گر باد نوروز از سرش بویی به صحرا می‌برد   من پاس دارم تا به روز امشب به جای پاسبان کان چشم خواب آلوده خواب از دیده ما…

غزل 175 بازت ندانم از سر پیمان ما که برد باز از نگین عهد تو نقش وفا که برد   چندین وفا که کرد چو من در هوای تو وان گه ز دست هجر تو چندین جفا که برد   بگریست چشم ابر بر احوال زار من جز آه من به گوش وی این ماجرا…