دسته: سعدی

غزل 312 بزرگ دولت آن کز درش تو آیی باز بیا بیا که به خیر آمدی کجایی باز   رخی کز او متصور نمی‌شود آرام چرا نمودی و دیگر نمی‌نمایی باز   در دو لختی چشمان شوخ دلبندت چه کرده‌ام که به رویم نمی‌گشایی باز   اگر تو را سر ما هست یا غم ما…

غزل 311 متقلب درون جامه ناز چه خبر دارد از شبان دراز   عاقل انجام عشق می‌بیند تا هم اول نمی‌کند آغاز   جهد کردم که دل به کس ندهم چه توان کرد با دو دیده باز   زینهار از بلای تیر نظر که چو رفت از کمان نیاید باز   مگر از شوخی تذروان…

غزل 310 ای به خلق از جهانیان ممتاز چشم خلقی به روی خوب تو باز   لازم است آن که دارد این همه لطف که تحمل کنندش این همه ناز   ای به عشق درخت بالایت مرغ جان رمیده در پرواز   آن نه صاحب نظر بود که کند از چنین روی در به روی…