دسته: سعدی

غزل 17   چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را   سروبالای کمان ابرو اگر تیر زند عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را   دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت سر من دار که در پای تو ریزم جان را   کاشکی…

غزل 16   تا بود بار غمت بر دل بی‌هوش مرا سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا   نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا   شربتی تلختر از زهر فراقت باید تا کند لذت وصل تو فراموش مرا   هر شبم با غم هجران…

غزل 15   برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق فام را بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را   هر ساعت از نو قبله‌ای با بت پرستی می‌رود توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را   می با جوانان خوردنم باری تمنا می‌کند تا کودکان در پی فتند این…