دسته: غزل

غزل 333 خطا کردی به قول دشمنان گوش که عهد دوستان کردی فراموش   که گفت آن روی شهرآرای بنمای دگربارش که بنمودی فراپوش   دل سنگینت آگاهی ندارد که من چون دیگ رویین می‌زنم جوش   نمی‌بینم خلاص از دست فکرت مگر کافتاده باشم مست و مدهوش   به ظاهر پند مردم می‌نیوشم نهانم…

غزل 332 هر که سودای تو دارد چه غم از هر که جهانش نگران تو چه اندیشه و بیم از دگرانش   آن پی مهر تو گیرد که نگیرد پی خویشش وان سر وصل تو دارد که ندارد غم جانش   هر که از یار تحمل نکند یار مگویش وان که در عشق ملامت نکشد…

غزل 331 هر که هست التفات بر جانش گو مزن لاف مهر جانانش   درد من بر من از طبیب من است از که جویم دوا و درمانش   آن که سر در کمند وی دارد نتوان رفت جز به فرمانش   چه کند بنده حقیر فقیر که نباشد به امر سلطانش   ناگزیر است…