دسته: غزل

غزل 41   دیر آمدی ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست   بر آتش عشقت آب تدبیر چندان که زدیم بازننشست   از روی تو سر نمی‌توان تافت وز روی تو در نمی‌توان بست   از پیش تو راه رفتنم نیست چون ماهی اوفتاده در شست   سودای لب شکردهانان بس توبه صالحان…

غزل 40   چنان به موی تو آشفته‌ام به بوی تو مست که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست   دگر به روی کسم دیده بر نمی‌باشد خلیل من همه بت‌های آزری بشکست   مجال خواب نمی‌باشدم ز دست خیال در سرای نشاید بر آشنایان بست   در قفس طلبد هر کجا…

غزل 39   بی تو حرام است به خلوت نشست حیف بود در به چنین روی بست   دامن دولت چو به دست اوفتاد گر بهلی بازنیاید به دست   این چه نظر بود که خونم بریخت وین چه نمک بود که ریشم بخست   هر که بیفتاد به تیرت نخاست وان که درآمد به…