دسته: غزل

غزل 324 هر که نامهربان بود یارش واجب است احتمال آزارش   طاقت رفتنم نمی‌ماند چون نظر می‌کنم به رفتارش   وز سخن گفتنش چنان مستم که ندانم جواب گفتارش   کشته تیر عشق زنده کند گر به سر بگذرد دگربارش   هر چه زان تلخ‌تر بخواهد گفت گو بگو از لب شکربارش   عشق…

غزل 323 هر که نازک بود تن یارش گو دل نازنین نگه دارش   عاشق گل دروغ می‌گوید که تحمل نمی‌کند خارش   نیکخواها در آتشم بگذار وین نصیحت مکن که بگذارش   کاش با دل هزار جان بودی تا فدا کردمی به دیدارش   عاشق صادق از ملامت دوست گر برنجد به دوست مشمارش…

غزل 322 خجل است سرو بستان بر قامت بلندش همه صید عقل گیرد خم زلف چون کمندش   چو درخت قامتش دید صبا به هم برآمد ز چمن نرست سروی که ز بیخ برنکندش   اگر آفتاب با او زند از گزاف لافی مه نو چه زهره دارد که بود سم سمندش   نه چنان…