وسایل رشد تولید در اسلام: (ابزار قانونی )

وسایل رشد تولید در اسلام: (ابزار قانونی )  

بخشی از مقررات و قوانین اسلامی موجبات رشد تولید را فراهم می نماید از قبیل: ١- زمینی که بلااستفاده بماند تا ویران شود، از صاحبش ستانده می شود. ۲- ممنوعیت حمی در اسلام

٣- افرادی که به احیای یکی از منابع طبیعی اقدام می نمایند، اگر فعالیت خویش را نیمه کاره رها کنند، حقی به آنان تعلق نمی گیرد.

4۔ ولی امر اجازه ندارد منابع طبیعی را در اختیار افراد قرار دهد، مگر به مقدار وفع نیاز

5- درآمدی که بر اساس کار نباشد؛ مشروع نیست، مانند اجاره گرفتن چیزی و أنا با قیمت بیشتر به دیگری اجاره دادن.

٦- تحریم بهره ربوی که در اثر و نتیجه مثبت به همراه خواهد داشت که عبارتند از :

الف - از میان رفتن تضادهای شدید بین منافع تجاری و صنعتی از یک طرف و منافع سرمایه های نزولی از طرف دیگر؛ زیرا سرمایه داران مترصد فرصت مناسبی برای افزایش تقاضای س…

ادامه مطلب
  • 0

وسایل رشد تولید در اسلام: (ابزار فکری فرهنگی )

وسایل رشد تولید در اسلام: (ابزار فکری فرهنگی )  

اسلام مردم را به کار و تولید تشویق نموده است و کرامت و بزرگواری آدمی را در گرو کار می داند. در اسلام کار عبادت است و کسی که برای تأمین معاش خویش تلاش می کند، از عابدان برتر است. پیامبر اسلام (صلی الله عليه وآله وسلم) دست پینه بسته کارگری را بلند کرد و بر آن بوسه زد و فرمود: «طلب الحلال فريضة على كل مسلم و مسلمة»: «کسب روزی حلال بر زن و مرد مسلمان واجب است).

اسلام با فکر راکد گذاشتن و هدر کردن ثروت های طبیعی مخالفت نموده است. خداوند متعال می فرماید:

«ما جعل الله من بحيرة ولا سائبة ولا وصيلة ولا حام. ولكن الذين كفروا يفترون علی الله الكذب و اكثرهم لا يعقلون»: «خداوند در مورد بحیره، سائبه، وصیله و حام دستوری نداده است، اما کافران بر خداوند دروغ بسته اند و اغلب آنان اهل اندیشه نیستند.»"

در جای دیگر خداوند می فرماید: هو الذي جعل لكم الأرض ذلولا فامشوا في مناكبها و كلوا من رزقه و اليه ا…

ادامه مطلب
  • 0

رشد تولید

رشد تولید

موضوعی که مورد اتفاق مکاتب مختلف اقتصادی است، مسأله افزایش هر چه بیشتر تولید و حداکثر بهره برداری از طبیعت در چارچوب مقررات عمومی مکتب اقتصادی است.

اجرای این اصل را در دوران حکومت اسلامی عملا در تعلیماتی که مقامات رسمی به مسئولین امور می دادند، به وضوح می توان دید. یکی از برجسته ترین این تعالیم دستورالعملی است که حضرت امیر (عليه السلام) برای والی خویش در مصر محمد بن ابوبکر فرستاد. شیخ طوسی در «امالی» خویش این دستورالعمل را ذکر نموده که در بخشی از آن چنین است:

«ای بندگان خدا، پرهیزگاران از نعمت های دنیا و آخرت برخوردارند. با اهل دنیا در دنیایشان شریک هستند، اما اهل دنیا با آنان در آخرتشان شریک نمی باشند... در بهترین مسكنها اقامت گزیدند. از روزی دنیا به بهترین نحو استفاده کردند. با مردم در امور دنیوی ایشان شرکت جستند. با آنان از چیزهای پاک خوردند و از پاک ها نوشیدند...».(۱)

البته برای نیل به این هدف باید در حدود مقررات مکتبی گام…

ادامه مطلب
  • 0