دسته: شعرا

غزل 317 بوی بهار آمد بنال ای بلبل شیرین نفس ور پایبندی همچو من فریاد می‌خوان از قفس   گیرند مردم دوستان نامهربان و مهربان هر روز خاطر با یکی ما خود یکی داریم و بس   محمول پیش آهنگ را از من بگو ای ساربان تو خواب می‌کن بر شتر تا بانگ می‌دارد جرس…

غزل 316 ساقی سیمتن چه خسبی خیز آب شادی بر آتش غم ریز   بوسه‌ای بر کنار ساغر نه پس بگردان شراب شهدآمیز   کابر آذار و باد نوروزی درفشان می‌کنند و عنبربیز   جهد کردیم تا نیالاید به خرابات دامن پرهیز   دست بالای عشق زور آورد معرفت را نماند جای ستیز   گفتم…

غزل 315 پیوند روح می‌کند این باد مشک بیز هنگام نوبت سحرست ای ندیم خیز   شاهد بخوان و شمع بیفروز و می بنه عنبر بسای و عود بسوزان و گل بریز   ور دوست دست می‌دهدت هیچ گو مباش خوشتر بود عروس نکوروی بی جهاز   امروز باید ار کرمی می‌کند سحاب فردا که…