دسته: سعدی

غزل 186   بگذشت و بازم آتش در خرمن سکون زد دریای آتشینم در دیده موج خون زد   خود کرده بود غارت عشقش حوالی دل بازم به یک شبیخون بر ملک اندرون زد   دیدار دلفروزش در پایم ارغوان ریخت گفتار جان فزایش در گوشم ارغنون زد   دیوانگان خود را می‌بست در سلاسل…

غزل 185   کسی به عیب من از خویشتن نپردازد که هر که می‌نگرم با تو عشق می‌بازد   فرشته‌ای تو بدین روشنی نه آدمیی نه آدمیست که بر تو نظر نیندازد   نه آدمی که اگر آهنین بود شخصی در آفتاب جمالت چو موم بگدازد   چنین پسر که تویی راحت روان پدر سزد…

غزل 184   دلم دل از هوس یار بر نمی‌گیرد طریق مردم هشیار بر نمی‌گیرد   بلای عشق خدایا ز جان ما برگیر که جان من دل از این کار بر نمی‌گیرد   همی‌گدازم و می‌سازم و شکیباییست که پرده از سر اسرار بر نمی‌گیرد   وجود خسته من زیر بار جور فلک جفای یار…