دسته: غزل

غزل 83   مگر نسیم سحر بوی زلف یار منست که راحت دل رنجور بی‌قرار منست   به خواب درنرود چشم بخت من همه عمر گرش به خواب ببینم که در کنار منست   اگر معاینه بینم که قصد جان دارد به جان مضایقه با دوستان نه کار منست   حقیقت آن که نه درخورد…

غزل 82   هزار سختی اگر بر من آید آسان است که دوستی و ارادت هزار چندان است   سفر دراز نباشد به پای طالب دوست که خار دشت محبت گل است و ریحان است   اگر تو جور کنی جور نیست تربیتست و گر تو داغ نهی داغ نیست درمان است   نه آبروی…

غزل 81   چه روی است آن که پیش کاروان است مگر شمعی به دست ساروان است   سلیمان است گویی در عماری که بر باد صبا تختش روان است   جمال ماه پیکر بر بلندی بدان ماند که ماه آسمان است   بهشتی صورتی در جوف محمل چو برجی کآفتابش در میان است  …