دسته: غزل

غزل 50   عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست کان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست   هر که با شاهد گلروی به خلوت بنشست نتواند ز سر راه ملامت برخاست   که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق که نه اندر عقبش گرد ندامت برخاست   عشق غالب شد و از…

غزل 49   خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست راحت جان و شفای دل بیمار آنجاست   من در این جای همین صورت بی‌جانم و بس دلم آنجاست که آن دلبر عیار آنجاست   تنم اینجاست سقیم و دلم آنجاست مقیم فلک اینجاست ولی کوکب سیار آنجاست   آخر ای باد صبا بویی اگر…

غزل 48   صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست چارهٔ عشق احتمال شرط محبت وفاست   مالک رد و قبول هر چه کند پادشاست گر بزند حاکم است ور بنوازد رواست   گر چه بخواند هنوز دست جزع بر دعاست ور چه براند هنوز روی امید از قفاست   برق یمانی بجست…