نویسنده: حامد امجدیان

  خواهندهٔ مَغْرِبی در صفِ بزّازانِ حَلَب می‌گفت: ای خداوندانِ نعمت، اگر شما را انصاف بودی و ما را قناعت، رسمِ سؤال از جهان برخاستی. ای قناعت! توانگرم گردان که ورایِ تو هیچ نعمت نیست کنجِ صبر، اختیارِ لُقمان است هر‌که را صبر نیست، حکمت نیست   بازنویسی حکایت سعدی (فقر و قناعت) به زبان ساده…

  پس از تأمل و اندیشه، این کار را شایسته‌تر دیدم که در گوشهٔ عزلت بنشینم و دامن همنشینی را جمع کنم (یعنی از مردم کناره بگیرم) و دفتر سخنان پریشان را بشویم و از این پس، سخن پریشان نگویم. زبان بریده و در گوشه‌ای نشسته و کر و لال (ساکت) بودن، بهتر از کسی…