دسته: غزل

شماره 387   خاک آن کس شو که آب زندگانش روشنست نیم نانی دررسد تا نیم جانی در تنست   گفتمش آخر پی یک وصل چندین هجر چیست گفت آری من قصابم گردران با گردنست   دی تماشا رفته بودم جانب صحرای دل آن نگنجد در نظر چه جای پیدا کردنست   چشم مست یار…

شماره 386   چون نداری تاب دانش چشم بگشا در صفات چون نبینی بی‌جهت را نور او بین در جهات   حوریان بین نوریان بین زیر این ازرق تتق مسلمات مؤمنات قانتات تائبات   هر یکی با نازباز و هر یکی عاشق نواز هر یکی شمع طراز و هر یکی صبح نجات   هر یکی…

شماره 385   خلق‌های خوب تو پیشت دود بعد از وفات همچو خاتونان مه رو می‌خرامند این صفات   آن یکی دست تو گیرد وان دگر پرسش کند وان دگر از لعل و شکر پیش بازآرد زکات   چون طلاق تن بدادی حور بینی صف زده مسلمات مؤمنات قانتات تائبات   بی عدد پیش جنازه…