دسته: گلستان

حکایت شماره شصت و هفت   حسود از نعمت حق بخیل است و بنده بی گناه را دشمن می‌دارد مردکی خشک مغز را دیدم رفته در پوستین صاحب جاه   الا تا نخواهی بلا بر حسود که آن بخت برگشته خود در بلاست

حکایت شصت و هشتم   تلمیذ بی ارادت عاشق بی زرست و رونده بی معرفت مرغ بی پر و عالم بی عمل درخت بی بر و زاهد بی علم خانه بی در. مراد از نزول قرآن تحصیل سیرت خوبست نه ترتیل سورت مکتوب. عامی متعبد پیاده رفته است و عالم متهاون سوار خفته. عاصی که…

حکایت شماره شصت و نهم   مرد بی مروت زن است و عابد با طمع رهزن.   ای بناموس کرده جامه سپید بهر پندار خلق ونامه سیاه